Column: Lance Armstrong

Buiten 30 graden, ideaal strandweer maar deze jongen bleef de hele middag binnen. Een zware bergetappe lag namelijk in het verschiet. De colletjes van de derde, tweede en eerste categorie zouden zich als een pelotonverscheurend monster door de dag heen laten gelden. Dit zijn de dagen dat de echte klassementsrijders in het wielrennen zich moeten laten zien.


Lance Armstrong, de man die kanker overwon en zijn profsportcarrière weer oppakte is altijd een van mijn grote sportidolen geweest. Zijn manier van sportbeleving sprak mij altijd enorm aan. Hij hield met alles rekening, trainde zich suf, was een echte leider en stond er op de momenten dat hij er moest staan. Daarbij was hij uitgerekend in Frankrijk zelf vaak het grootste enfant terrible als het aankwam op zijn relatie met het inheemse volk aldaar. Een compacte blok geperfectioneerde atomen, overgoten met een onovertreffelijk vleugje winnaarsmentaliteit, dat was Lance.

Als ik des morgens weer eens wat laat voor school was en alle remmen los moesten om in rap tempo mijn fiets naar school te bewegen was ik altijd ook een beetje Lance. Mijn boekentas ging in navolging tot mijn hele lichaam in een aerodynamische houding, de trappers voelden aan als staven goud die te verdienen waren bij iedere omwenteling. Het hoge beentempo wat ik mij zelf inbeeldde was linea recta te herleiden tot Lance zijn glorieoptredens in de tour.
Eenmaal op dreef ging Lance namelijk standaard als Zoef de haas in ferme tred zijn ‘molentje’ weer als een soort van gladiator met zwaard door de wedstrijd heenhakken, puur kijkgenot.

Geen enkele twijfel mogelijk, Lance was de beste en liet dit ook zien. Zijn mentale doorzetten tot slot, om de race tegen de klok tot een goed einde te brengen was mijzelf daarnaast ook niet vreemd. Ik projecteerde mijzelf net op tijd tijdens de zoemer van het Dendron College binnenvallend het klaslokaal in, scheelde me weer een bezoek aan de rector. Thanks Lance!

Afijn, de val van de sokkel is iedereen inmiddels wel ter ore gekomen. Het verhaal van Lance was eigenlijk ook gewoon te mooi om waar te zijn. Ook mijn pogingen om in alle vroegte à la Lance het gevecht tegen de klok/zoemer te winnen faalden uiteindelijk altijd jammerlijk... ik had het ook kunnen weten ook.

Vrij naïef achteraf, maargoed. Al die uren voor niks in de hitte van de zomer binnengebleven om mijn held te aanschouwen. Thanks Lance.

Als fan ben ik al die jaren keihard voor gek gehouden daarom had ik mij tot slot eigenlijk nog ongegeneerd schuldig willen maken aan wat slechte woordgrapjes met in de hoofdrol bijvoorbeeld contactlance Armstrong, de ambulance Armstrong of van mijn part de strak van de dope staande bodybuilder Lance Strongarms.

Maar ik laat het maar zo. Het is allemaal overbodige troep, een stuk mooie maar nu blijkt valse sportgeschiedenis sterft een eenzame dood in mij, 7 jaren lang naar een sprookje van Grimm op 2 wielen, een zadel en wat spaken gekeken.

Loop naar de maan Lance, (schijnen ze bij de familie Armstrong ervaring mee te hebben). Zijn hele carriere en reputatie is er in ieders geval alvast naar toe. Whatever...

Roy Meulen is naast liefhebber van wielrennen ook een fervent liefhebber van de balpen en zal Dreksbak vaker op een column gaan trakteren.

Reacties