Column is een vies woord, Wild vlees ook

Escapisme en de reet van Kim.


Escapisme is een van de favoriete bezigheden van de mensheid. De 18e eeuw had bijvoorbeeld de romantiek, een kunststroming waarin de kunstenaars van die tijd de harde realiteit probeerden te ontvluchten door exotische en fantasievolle locaties af te beelden. Onze pappa’s en suikerpappa’s hadden rond 1950 de radio, waar hoorspelen trachtte de luisteraars de kommer en kwel van het naoorlogse Europa te laten ontvluchten.

Vandaag de dag, ook al hebben we eigenlijk niets te klagen, is escapisme nog steeds een belangrijk onderdeel van ons leven. Kerstmarkten, games, de oneindige sloot stront aan realitieshows, u snapt. Escapisme is in principe een mentale diversie om het banale en onvervullende leven te ontvluchten. Echter, gek genoeg, vluchten we vaak van ons eigen banale leven via de kijkbuis in het leven van de meest banale en oninteressante levens die er bestaan. The Kardashians, Holland in de Hoed, Kutten in de Jungle, gaat maar door. Waar Holland in de Hoed en Pruimen in de Bush nog enigszins te verdedigen zijn onder het mom van entertainment en plaatsvervangende schaamte ( eigenlijk alleen het laatste ) is een serie als The Kardashians een vorm van escapisme die ik nooit zal kunnen begrijpen. Eerder voyeurisme; gezellig met het gezin naar dikke, decadente Amerikaanse reten kijken en hopen dat de weerzinwekkende hoofden die aan de reten vastzitten ooit hun eigen ongebreidelde hedonisme en hypocriete ijdelheid zullen opmerken en uit pure schaamte zullen imploderen. Exploderen vergt te veel poetsen.

Dan liever escapisme in de vorm van Radio Modern. Een feestje dat Sjors en ik afgelopen zaterdag bezochten in Antwerpen.

Radio Modern organiseert jaren 50 swing feestjes, geheel in stijl met jive bands, meisjes in jurken, mannen in pakken en gedans dat je alleen nog ziet in Grease, in een ouderwetse bioscoopzaal in Antwerpen.

Nostalgie is een sterke drijfveer aangezien de meeste bezoekers hardcore en tot in puntjes verkleed zin en meteen wanneer de band begint de dansvloer opdringen om de cirkel ( die in Horst bekend staat als het horstercirkeltje, die plek die alleen gevuld wordt als de band goed is maar vaker alleen als iedereen stronken begint te worden ) met krioelende lichamen te vullen. Op zulke feestjes wordt nog gedanst, en met flair ook nog eens. Niets van dat motorische gestoorde geschuur in de discotheek of het ironisch danspasje op McHammer dat net zo vlug stopt als het begon. Dansen met meisjes, dansen met vrouwen, handen in de lucht en met meisjes om de heup heen gooien. En dan sta jij, en ik dus ook, daar zelfbewust te kijken en te hopen dat je niet knap genoeg bent om voor een dans gevraagd te worden. Wat niet dus gebeurd is, maar dat ligt niet aan mijn gezicht, eerder aan mijn dansen. Afijn...

Ander puntje was de klederdracht, de jurken van die tijd laten tenminste nog het een en het ander aan het verbeeldingvermogen over en met de juist verbeelding zijn die plaatjes heel mooi in te vullen. Zo herkende Sjors Briessen, ami numbre un, een naaktmodel van school en ironisch genoeg had die verbeeldingsvermogen jurk dus weinig meer om het lijf. Ze was ook dik, maar dat bleek artistiek tof.

Ook hadden ze Martini’s met olijf, een duidelijk teken van beschaving en verfijning.

Escapisme is fijn. Het leven is niet altijd tof en vaak leeg en onbelangrijk. Maar een postieve vorm van escapisme in de vorm van film, literatuur en martini’s met olijven helpen om het leven betekenis en relativiteit te geven. Zo ben ik na 1984 blij dat het 2011 is, na Stranger in a Strangeland triest omdat ik niet van Mars kom, en na Clockwork Orange blij dat er paspoppen bestaan met lsd-melktieten.

Maar escapisme is zoals Bavaria, met mate en alleen als het koud is. Zo hoop ik dat de mensen van Radio Modern thuis gewoon de bretels aan de wilgen hangen en meedoen met de 21ste eeuw. En het zou zo gek nog niet zijn als meer mensen in plaats van TV lezen of boek kijken iets tofs probeerden te doen voor de wereld. Kijk echter niet naar mij, ik ga Skyrim spelen. Daar hebben ze draken.

Om toch maar af te sluiten met een positief puntje dit weekend: Keung en Jessica van de Snackpoint in Dordrecht hadden zo’n zacht wc-papier op de wc dat ik ze plots vergaf dat hun ras onze fastfood-industrie wil overnemen. Een aziatische kus op je anus! Bezoekt daar!

Reacties

Nakkie schreef op :
Ah, moet eigenlijk die tweede zijn.
Too weird to live, and too rare to die.
Gradje schreef op :
Welke tweede?

edit: lama... ik zie het al... momentje
edit2: beter zo?
I'm on a horse.
Gradje schreef op :
Welke tweede?
I'm on a horse.
Gradje schreef op :
Welke tweede?

edit: lama... ik zie het al... monumentje
I'm on a horse.
Nakkie schreef op :
Ja. dank.
Too weird to live, and too rare to die.
Gradje schreef op :
Ik krijg een enorme drang om hier op een pseudo-psychoanalytische manier op te reageren. Maar ik weet niet of dat op prijs gesteld wordt. Toch wil ik aangeven dat ik denk dat Nakkie wederom een goede column weet neer te zetten.
I'm on a horse.
Roedie schreef op :
Heb je nog een paar foto's van deze reis in de tijd?
jannis schreef op :
Quote: GradjeIk krijg een enorme drang om hier op een pseudo-psychoanalytische manier op te reageren. Maar ik weet niet of dat op prijs gesteld wordt. Toch wil ik aangeven dat ik denk dat Nakkie wederom een goede column weet neer te zetten.
Idem. En inderdaad, goed opgebouwde column.