Carnaval is nog steeds vorbei ( II dus )

Carnavalzondag

De optocht. Witte maillot met legging is niet de ideale klederdracht voor het kijken naar de lange bonte stoet met -10, bedenk ik me terwijl ik doodvries. Met een jupiler in de aanslag staan we ( vriendjes en vriendinnetjes, behalve Neeleman want die is dood ) voor huize Jacobs de optocht te bewonderen. Terwijl de kou me ontnuchtert en het bier het tegenovergestelde probeert realiseer ik me weer wat er allemaal om me heen gebeurt.

wederom door Nakkie



Langzaam verdringt de normale subjectiviteit de vage objectieve blik die ik een kwartier geleden nog had tegenover cowboys, indianen, soldaten, vampiers, gangsta rappers en sneeuwwitjes die overal rondlopen. Waar ik tien minuten geleden nog zat te speculeren waarom er niet totale oorlog uit zou breken wanneer allemaal deze aartsvijanden van elkaar vrij en zonder restrictie rond lopen begin ik me nu weer te realiseren dat met carnaval een cowboy en een pauw-wauw ( lees: Indiaan ) best gezellig een pilsje zou kunnen zien drinken.
Toch moeten spoken opletten in de buurt van negers. Carnaval of niet, dat zou nog wel eens problemen op kunnen leveren.

Ik zit met bevroren oren bij Roel binnen terwijl de optocht buiten rustig voort dendert. Lou Reed is op de radio en dat is mooie afwisseling voor de gebruikelijke liedjes over lapjes, broodjes, zuipen, blijven plakken, glazen optillen en mooie mussen. Net iets meer inhoud, dit nummer over een travestiet.
Na weer opgewarmd te zijn loop ik terug naar buiten, net op tijd om nog even de prinsenwagen mee te pikken. En ja hoor, de gemutste carnavalsmeester is weer met snoep aan het mieteren.
Als je jong bent is dat snoep iets waar je maanden naar uit kijkt. Zo sta je je niet ingedaalde ballen er af te vriezen terwijl er oninteressante wagens en vals klikkende blaaskoortjes voorbij komen en het volgende moment... valt er ineens snoep uit de lucht. Godsklere, dat is nog eens wat als je je jong bent. “Waar heb ik dit aan verdiend?”, vraag je jezelf af, terwijl je op je knieën jezelf zo veel mogelijk snoep probeert toe te eigenen.
Maar, als je ouder bent wordt het een ander verhaal. Zodra zoetigheid uit je leven verdrongen wordt als pimaire levensbehoefte door vettigheid verdwijnt ook een deel van de aandoenlijkheid van vliegend snoep. Sterker nog, het wordt knap vervelend. Zo ervaar ik ieder jaar het snoep gooien van de prins als een vervelend maar aanvaardbaar kwaad, de enige bestaansreden om de kinderen blij en stil te houden.
Vanaf je 16de is het namelijk alleen nog snoep ontwijken en hopen dat je geen zuurtje in je oogkas krijgt. Wat behoorlijk moeilijk is met de verminderde lichaam-oog coördinatie van het zuipen.
Verder is het natuurlijk het leukste aan prins zijn, onschuldig gepeupel bekogelen met snoep. Dat en dansmarietjes neuken natuurlijk.

Na de optocht onnozel staan bij Babouche en af en toe Bel Lando zingen ( en daarna Youri aansporen om daadwerkelijk Lando te bellen, de man heeft connecties! ) onder het genot van een jupiler of drie.
Langzaam aan zie je ieders kleine oogjes van de slaap veranderen in van die grote waterige schijven die aanduiden dat de middagszatheid in begint te treden. Ja dames en heren, het mooiste aan de hele carnaval:

De middagszatheid.

Dat mooie gevoel van totale chaos en verwarring dat het lichaam ons doet voelen door het zat zijn in de middag. Het lichaam kan niet omgaan met het alcoholpromillage in ons bloed in combinatie met het daglicht en stuurt ons lichaam totaal de verkeerde kanten op. Een fascinerend gevoel. Want in tegenstelling tot het coventionele nacht drinken ,als het donker is, kun je geen reet zien en dat is goed voor de dronkenman. Maar als het licht is zijn er te veel impulsen, te veel dingen die je op moet nemen, en dat resulteert in verwarring.
“Auto's, mensen die fietsen. Waarom doen die mensen die dingen terwijl ik hier zat sta”. Het normale functioneren van het leven gaat aan je voorbij. Prachtig.
Tegelijkertijd functioneert het middagzatheid ook als een veiligheidspal, of iets dergelijks. Namelijk, op het moment dat je geen totale verwarring meer hebt door het feit dat je nog al vaak 's middags naar de fles grijpt, kun je er veilig van uit gaan dat je een alcoholist bent. Kijk voor zekerheid nog even of je jezelf onder hebt gepist en je weet het zeker.

Zodra de avond in treed en de zatteman weer in zijn natuurlijke habitat is kan de carnaval dus echt beginnen. Af en toe het plein over huppelen tussen Blok10 en Liesbeth, en zelfs nog even een bezoek aan de Lange ( applaus ), zo komen we de carnaval wel door.
De details ontbreken van zondagavond, zoals het hoort, dus ik kan geen definitieve mening geven over de avond. Als ik een algemeen beeld zou moeten schetsen van de avond zou het ongeveer zo er uit zien:



Bij gebrek aan beschrijving van de carnavalssfeer, mijn excuses, die ontbreekt uit mijn collectief geheugen. Die krijgt U van me tegoed.

Carnavalsmaandaag: Een beschrijving vanaf de nuchtere zijde
en Carnavalsdinsdag: Zoete terugkeer naar de de duistere zijde
zal ik morgen beschrijven.

Gr en kusjes ( PIETER: laat me met rust tijdens mijn werk bij Blok :D )

Nakkie

Reacties

pietler schreef op :
dat is dom nakkie nou guj ik ow extra hard lastig valle
Folie schreef op :
"Bij gebrek aan beschrijving van de carnavalssfeer, mijn excuses, die ontbreekt uit mijn collectief geheugen. Die krijgt U van me tegoed." Still waiting man!