Kees Torn

Voorstelling: Loze kreten

Voetstoots aangenomen waarheden worden tegengesproken en vastgeroest gewoontedenken wordt losgedrilboord op subtiele wijze. De drijfveren zijn ergernis, onbegrip, het verlangen naar schoonheid, waarheid, luchtigheid en ongevaarlijke ongehoorzaamheid. Met het aangeboren gevoel voor taal en relativering. Er worden geen woeste mokerslagen uitgedeeld, maar er wordt aandacht besteed aan de wonderen die niet iedereen opmerkt, er worden zonder bravoure zorgvuldig uitgekozen pianotoetsen ingedrukt, lettergrepen gecombineerd, knipogen gegeven en wenkbrauwen geheven.

* De pers over zijn vorige voorstelling Einde Verhaal: NRC Handelsblad (****): “Ironie blijft Torns wapenHet grootste deel van de tijd brengt Torn ditmaal achter de centraal geplaatste vleugel door. Daar zingt hij niet alleen liedjes maar houdt hij ook de praatjes waarin hij steeds meer bedreven is geraakt. Hij heeft een losse, laconieke toon gevonden waarin volop ruimte is voor eenregelige zinsneden, tweeregelige puntdichten en slimme spelletjes met de logica waarin de denkfout zich soms lastig laat betrappen. (…) Een hoogtepunt is het liefdeslied dat in één handomdraai verandert in een gereformeerd gezang van kwezelachtig allooi. (…) En dan heb ik het nog niet eens over het meest indrukwekkende decorstuk dat dit seizoen in een cabaretprogramma is vertoond. Maar daar bestaat helaas geen prijs voor.”
Algemeen Dagblad (****): “De taalvirtuoos strooit weer met teksten waar veel vakbroeders alleen maar van kunnen dromen. Soms zijn die liederen hilarisch, dan weer ontroerend. Tussendoor grossiert hij met typische staaltjes Tornhumor.”
GPD:
“Hij schiet in zijn eigen trage en hakkelende tempo alle kanten op, want overal is een gedicht van te maken, een hilarische oneliner en vooral een prachtlied met ingenieuze rijmschema’s waarin een normaal mens zich verslikt. (…) Het wordt nu toch écht eens tijd voor een cd-box om al dat fraais niet verloren te laten gaan.”Telegraaf (***):
“Torn houdt het liever klein. Daar staat hij om bekend. En in het kleine zitten de hoogtepunten van ‘Einde Verhaal’, want natuurlijk zijn die er weer: kleine briljante rijmpjes, slimme woordspelingen en virtuoze liedjes.”
Dagblad van het Noorden (****):
“Een briljante, vindingrijke magiër in de omgang met tekst, idee, taal en rijmschema’s. en, uiteindelijk ook, superieur in treffende, dodelijke oneliners in zijn flirt met de waanzin van de logica. (…) als hij zijn boosheid lucht over zijn verknoeide jeugd en conflicten binnen de familie komt hij onvermijdelijk uit bij een komische wending. Dat is zijn kracht. Plus het feit dat vrijwel al zijn verhalen in de liedjes zitten. In het cabaret is dat uitzonderlijk. (…) Zelden zag ik Torn zo monter en angstwekkend gedisciplineerd op hoog tempo werken.”

Reacties